معلم چو آمد، به ناگه کلاس چو شهری فرورفته خاموش شد
سخن های ناگفته در مغزها به لب نارسیده فراموش شد
معلم ز کار مداوم مدام غضبناک و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان در شباب جوانی از او رخت بر بسته بود
سکوت کلا غم آلود را صدای رسای معلم شکست
زجا احمدُک جست و بند دلش از این بی خبر بانگ، ناگه گسست
"بیا احمدُک درس دیروز را بخوان تا بدانم که سعدی چه گفت"
ولی احمدُک درس ناخوانده بود به جز آن چه دیروز از وی شنفت
عرق چون شتابان سرشک ستم خطوط خجالت به رویش نگاشت
لباس پر از وصله و ژنده اش به روی تن لاغرش لرزه داشت
زبانش به لکنت بیفتاد و گفت: "بنی آدم اعضای یک دیگرند"
وجودش به یک باره فریاد کرد: "که در آفرینش ز یک گوهرند"
در اقلیم ما رنج بر مردمان زبان و دلش گفت بی اختیار
"چو عضوی به درد آورد روزگار" "دگر عضوها را نماند قرار"
"تو کز .. تو کز..: وای یادش نبود جهان پیش چشمش سیه پوش شد
نگاهی ز سنگینی از روی شرم به پایین بیفکند و خاموش شد
در اعماق مغزش به جز درد و رنج نمی کرد پیدا کلامی دگر
در آن عمر کوتاه او خاطرش نمی داد جز آن پیامی دگر
ز چشم معلم شراری جهید نماینده آتش خشم او
درونش پر از نفرت و کینه گشت غضب می درخشید در چشم او
"چرا احمدِ کودن بی شعور" معلم بگفتا به لحنی گران
"نخواندی چنین درس آسان بگو" "مگر چیست فرق تو با دیگران"؟
عرق از جبین، احمدُک پاک کرد خدایا چه می گوید آموزگار!
نمی داند آیا که در این دیار بود فرق مابین دار و ندار؟
چه گوید؟ بگوید حقایق بلند؟ به شرحی که از چشم خود بیم داشت
بگوید که فرق است ما بین او و آن کس که بی حد زروسیم داشت؟
به آهستگی احمد بی نوا چنین زیر لب گفت با قلب چاک
"که آنان به دامان مادر خوشند و من بی وجودش نهم سر به خاک
به آن ها جز از روی مهر و خوشی نگفته کسی تاکنون یک سخن
ندارند کاری به جز خورد و خواب به مال پدر تکیه دارند و من
من از روی اجبار و از ترس مرگ کشیدم از آن درس بگذشته دست
کنم با پدر پینه دوزی و کار ببین دست پر پینه ام اهد است"
سخن های او را معلم برید هنوز او سخن های بسیار داشت
دلی از ستم کاری ظالمان نژند و ستمدیده و زار داشت
معلم بکوبید پا بر زمین و این پیک قلب پر از کینه داشت
"به من چه که مادر ز کف داده ای؟" "به من چه که دستت پر از پینه است!؟"
رود یک نفر پیش ناظم که او به همراه خود یک فلک آورد
نماید پر از پینه پاهای او ز چوبی که بهر کتک آورد!
دل احمد آزرده و ریش گشت چو او این سخن از معلم شنفت
ز چشمان او کورسویی جهید به یاد آمدش شعر سعدی و گفت:
ببینع یادم آمد، دمی صبر کن تــــــأمل، خــــــدا را، تـــــأمل، دمی ...
"تو کز محنت دیگران بی غمی" "نشاید که نامت نهند آدمی!"
